Halkın zihnini yıllardır meşgul eden ve son birkaç yıldır doğrudan gündemi etkileyen Ergenekon Terör Örgütü (ETÖ) ve gerçekleştirdiği yasadışı faaliyetleri gün geçtikçe deşifre edilmekte ve örgütün devasa boyutları ortaya çıktıkça insanlar dehşete düşmektedir. Toplumuzmuu rehin alan Ergenekonizm ideolojisinden, toplumu ahtapot gibi saran ETÖ’ya,  Taksim, Sivas ve Maraş gibi toplu kıyımlardan, binlerce faili meçhule,  silah depolarından şantaj görüntülere kadar bu yapı, İtalyan Savcı Felice Casson’un ifadesiyle dünyanın en korkunç ve derin gladyosu konumundadır. Silahlar ve cesetler yerden fışkırırken, Ergenekonun siyasi avukatı hiç tereddüt etmeden, müvekkilinin masumiyetinden dem vurmakta ve onu savunmaya devam etmektedir. Bu normal bir görüntü müdür? 21. yüzyılda laik, demokratik, sosyal bir hukuk devletinde çeteleri savunmak siyasi bir harekete nasıl bir kazanç sağlar?

Örgüt soruşturması çerçevesinde gözaltına alınan birkaç emekli askeri ve sivil bürokrat bile, kıyamet koparmak için yeterli görünüyor avukat(lar) ve şürekası için. Peki sayın avukat yeteri kadar araştırmasını yapmış mıdır? Mesela İtalya’da kaç milletvekili, bakan, başbakan ve örgüt mensubu göz altına alınmış ve tutuklanmıştır? Bugüne kadar Ergenekon kapsamında göz altına alınanlar 200’ün altında ve tutuklu yargılananlar ise 100’ün altındadır.

Peki İtalya rakamları nasıl? İtalya’da bir başbakan, 250’ye yakın milletvekili olmak üzere toplam 7500 civarında emekli veya muvazzaf güvenlik ve sivil bürokratın yanında, siyasetçi, gazeteci, işadamı ve normal vatandaş tutuklanmıştır. Casson’un tespitine göre, ülkemizdeki derin yapı İtalya’dakinden çok daha büyük olduğuna göre, mantıken bizde İtalya’dakinden daha büyük bir soruşturma ve tutuklamalar gerekmektedir. İtalya sürecine bakılırsa, bu davanın daha başındayız. Ergenekonun siyasetçiler, gazeteciler, akademisyenler, işadamları ve tetikçiler kolu yok mu? Var. Nerede? dağa çıktı, dağ nerede?

Bu durumu özetleyen güzel bir fıkra var. Şeytan ve bir Siirtli yaya olarak beraber yolculuk ederler. Şeytanın aklına bir fikir gelir ve “gel birbirimize sıra ile binelim. Binen şarkı söylesin, şarkısı bitince diğeri binsin yolculuğumuz daha eğlenceli olur” der. Siirtli teklifi kabul eder. İlk şeytan biner ve şarkısı hemen biter. Sıra Siirtliye gelir ve başlar şarkını okumaya “le le le le…” hiç bitmez “le le” ve şeytan sinirlenerek “kardeşim bu şarkı ne zaman bitecek?” diye sitem eder. Siirtli “bu daha le le, bir de lo losu var” der. Diğer gladyoların tasfiye süreci dikkate alındığında, Ergenekon sürecinde mevcut durum daha “le ledir.” Bir de bunun “lo losunu görüp konuşmak lazım”. Peki bu telaş neyin nesi? Acaba lo lonun ucunun kendilerine ulaşmasından korktukları için mi bu kıyamet kopartılıyor?

Kıyamet koparanların öne sürdükleri en güçlü argüman, gözaltına alınan kişilerin birbirini tanımıyor olması iddiasıdır. Richard Whelan’ın bu tür yapılar içindeki insanları üç grupta toplamaktadır. Onun sınıflandırmasına bakarak Ergenekoncuları üç grupta toplamak mümkün. Birinci grup, resmi kişilerin tanımladıkları ve belirli bir hiyerarşi içinde olan Ergenekon Terör örgütü ve onun taşeron örgütleridir. İkinci grup, ETÖ’dan etkilenen ve onunla aynı fikirleri paylaşan yasal ve yasadışı gruplar, dernekler, partiler ve yalnız kurtlardır. Üçüncü grup ise, Ergenekonocularla aynı ideolojiye sahip fakat aktif militan olmayanlardır. Bu nedenle, Ergenekon operasyonu kapsamında göz altına alınanlar veya tutuklananların bir kısmının diğerleriyle bir ilişkisi olmayabilir. Hatta zıt cephelerde bile bulunabilirler. Fakat hepsi aynı patrona hizmet etmekte ve aynı ideolojiye, Eregenonizme inanmaktadır.

Bugün derin devletin görünen kısmı olarak karşımıza çıkan Ergenekon Terör Örgütüne yönelik toplumun farklı kesimlerinden farklı farklı seslerin yükselmesinin belki de en önemli nedeni, derin devletin bu çok kimlikli, çok boyutlu yapısı ve toplumun farklı kesimlerine farklı şekilde sızmış olmasındandır. Zira düne kadar “çetelere geçit yok” diyen kesimler, bugün Ergenekonu koruma ve kollama faaliyetleri içinde yer almakta, kimisi avukatlığa soyunurken, kimisi başka maskelerle örgütün gerçek yüzünü gizlemeye çalışmaktadır. Medyadan siyasete, bürokrasiden sokağa uzanan bu derin yapının lobicilikte de oldukça başarılı olduğunu son birkaç ayda müşahede ediyoruz. Yerden fışkıran cephanelikler ve çeşitli yerlerde sürdürülen suçu yer altında arama faaliyetlerine rağmen, bazı kesimler “terör örgütü” ifadesini kullanmaktan şiddetle kaçınmakta ve bu işe izin verdiği için iktidar partisini adeta aforoz etmektedir. Bütün bu çabaların altında bir suçluluk psikolojisi ve korkusu yoksa, bu durumu bilim, teori ve paradigmalarla açıklamak imkansız.

Bu ülkenin gerçekten laik, demokratik, sosyal bir hukuk devleti olmasını istiyorsak bu toplumsal kanserin tedavi edilmesi için herkes üzerine düşeni yapmalıdır. Bu tür toplumsal kanserler ideolojileri, farklı farklı kesimleri dinlemez. Bugüne kadar fail-i meçhul olarak bilinen ölümler ve yapılan katliamlar göz önüne alındığında herkesi öldürebilecekleri açıktır. Bu süreçte yarası olmayan herkesin yargıya yardımcı olması lazım.